| Dane osobowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Julian Ajzner (Joel) |
| Urodzony | 14 września 1884, Łódź |
| Zmarł | 25 stycznia 1963, Łódź |
| Zawód | Lekarz chirurg |
| Wykształcenie i kariera | |
| Wykształcenie | Studia medyczne w Królewcu i Berlinie, dyplom 1905, dr med. (Berlin 1907), nostryfikacja dyplomu w Charkowie 1907 |
| Wczesna praktyka | Praca w klinikach Greifswaldu, Królewca i Lipska |
| Najważniejsze stanowiska | Ordynator oddziału chirurgicznego w Żydowskim Szpitalu im. Izraela i Leony Poznańskich w Łodzi; ordynator Szpitala TOZ w getcie warszawskim; ordynator oddziału chirurgicznego Szpitala im. M. Pirogowa w Łodzi |
| Dane osobiste i odznaczenia | |
| Małżonka | Emilia z Hirszbergów (ur. 13 stycznia 1900) |
| Odznaczenia | Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Odznaka honorowa "Za wzorową pracę w służbie zdrowia", Odznaka Honorowa miasta Łodzi |
| Miejsce pochówku | Cmentarz Doły w Łodzi, kw. IVB, rząd 14, grób 4 |
Julian Ajzner był polskim lekarzem chirurgiem pochodzenia żydowskiego. Pełnił stanowiska ordynatora w placówkach szpitalnych w Łodzi i Warszawie i pracował w chirurgii przez wiele lat, w tym po zakończeniu II wojny światowej.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się w Łodzi jako syn Szapsi i Chumy z domu Lewi, właścicieli domu przy ulicy Dzielnej 4. Dojrzałość uzyskał w 1901 roku w łódzkim męskim gimnazjum rządowym. Następnie studiował medycynę na uniwersytetach w Królewcu i Berlinie.
W 1905 roku otrzymał dyplom lekarza, a w 1907 roku uzyskał stopień doktora medycyny na podstawie rozprawy "Uber eine cystische Geschwulst des Unterkiefers". W tym samym roku nostryfikował dyplom na uniwersytecie w Charkowie. Przez siedem lat pracował w klinikach w Greifswaldzie, Królewcu i Lipsku.
Praca zawodowa przed wojną
W latach międzywojennych był ordynatorem oddziału chirurgicznego Żydowskiego Szpitala im. małżonków Izraela i Leony Poznańskich w Łodzi przy Nowotargowej. Był członkiem Izby Lekarskiej w Łodzi oraz współwłaścicielem lecznicy ginekologiczno-położniczej "Unitas" przy ulicy Pustej 11. Mieszkał kolejno przy ulicach Piotrkowskiej, Dzielnej i Wólczańskiej.
Okres wojenny i praca w getcie
Po napaści Niemiec na Polskę we wrześniu 1939 roku znalazł się w Warszawie i objął stanowisko ordynatora oddziału chirurgicznego Szpitala im. Dzieciątka Jezus. Po utworzeniu getta warszawskiego 2 października 1940 został ordynatorem oddziału chirurgicznego w Szpitalu Towarzystwa Ochrony Zdrowia Ludności Żydowskiej (TOZ).
Pracował na tym stanowisku do ucieczki z getta w 1943 roku. Po ucieczce ukrywał się na terenie Warszawy i w okolicznych miejscowościach aż do zakończenia wojny.
Powrót do Łodzi, praca powojenna i działalność towarzyska
Wiosną 1945 roku wrócił do Łodzi. Przez piętnaście lat, do 1 stycznia 1960 roku, był ordynatorem oddziału chirurgicznego Szpitala im. Michała Pirogowa w Łodzi. Po przejściu na emeryturę kierował Poradnią Chorób Żył przy przyszpitalnej przychodni specjalistycznej.
Był jednym z założycieli łódzkiego oddziału Polskiego Towarzystwa Chirurgicznego, przez pewien czas pełnił funkcję jego prezesa, a po wyzwoleniu został wiceprezesem. Zmarł 25 stycznia 1963 roku i został pochowany na cmentarzu Doły w Łodzi.
